Cuma Başla, Pazar Bitir: 13 Bölümü Geçmeyen Yedi Kapalı Hikâye
Yazar: AKAZA ·
Anime: FLCL
Kısa anime bulmak kolay. Kısa ve bitmiş anime bulmak zor. On iki bölümlük dizilerin büyük kısmı aslında bir mangayı tanıtmak için yapılıyor ve hikâyenin tam ortasında, "devamı kaynakta" diye kapanıyor. Hafta sonunu bir diziye verip sonunda boşlukta kalmak, hiç başlamamaktan daha kötü.
Bu listedeki yedi dizinin ortak noktası, son bölümün gerçekten bir son olması. Hepsi 13 bölüm ya da daha kısa. Bazılarının sonradan devamı ya da filmi çıktı, ama listeye aldığım bölümler kendi başına kapanıyor. Toplam izleme süresini her maddenin içinde yazdım. Bir hafta sonuna iki tane rahat sığar.
FLCL (2000, 6 bölüm)
Altı bölüm, toplamda iki buçuk saat kadar. Gainax ile Production I.G'nin ortak işi, yönetmeni Kazuya Tsurumaki. On iki yaşındaki Naota, hiçbir şeyin olmadığı Mabase kasabasında sıkılarak yaşıyor. Bir gün pembe saçlı Haruko, Vespa'sıyla ona çarpıyor, sonra elindeki bas gitarla kafasına vuruyor. Ertesi sabah Naota'nın alnından bir robot çıkıyor.
Konuyu böyle anlatınca saçmalık gibi duruyor ve birinci izleyişte gerçekten de öyle hissettiriyor. Dizi bir sahnede manga sayfalarına dönüşüyor, bir sahnede South Park'a benzeyen bir çizime geçiyor, aksiyon sahneleri ise hızdan neredeyse okunamıyor. Ama altında çok sade bir hikâye var: büyümek istemeyen, büyüdüğünü kabul etmeyen bir çocuk ve onun etrafındaki tuhaf yetişkinler. The Pillows'un gitar müziği her bölümün belkemiği. FLCL'ı bitirdiğinde ne izlediğini tam anlatamazsın, ama bir hafta boyunca o müziği mırıldanırsın.
2018'de çıkan devam serileri ayrı bir konu. Orijinal altı bölüm tek başına tam bir şey.
Haibane Renmei (2002, 13 bölüm)
Rakka bir kozanın içinde uyanıyor. Adını, geçmişini hatırlamıyor. Sırtından gri kanatlar çıkıyor, başının üstüne bir hale konuyor. Old Home denen eski bir binada, kendisi gibi kanatlı başka gençlerle birlikte yaşamaya başlıyor. Kasabanın etrafı aşılamaz bir duvarla çevrili ve duvara dokunmak yasak.
Yoshitoshi ABe'nin yarım kalmış bir dojinshi'sinden uyarlama, senaryoyu da kendisi yazmış. Yönetmen Tomokazu Tokoro, stüdyo Radix. İlk yarısı neredeyse hiçbir şeyin olmadığı bir slice of life: Rakka iş arıyor, kasabada kanatlıların kullanması gereken eski eşyaları öğreniyor, bir fırında çalışıyor. Sonra bir karakter yok oluyor ve dizi kanatlıların bu kasabada neden olduğunu sormaya başlıyor. Cevap hiçbir zaman açıkça söylenmiyor, ama son iki bölüm, özellikle Reki'nin hikâyesi, söylenmeye gerek kalmayacak kadar net.
Sakin, gri tonlu, yavaş bir dizi. Cumartesi sabahı başlamak için uygun değil. Pazar akşamına sakla.
Sakamichi no Apollon (Kids on the Slope, 2012, 12 bölüm)
1966, Kyushu'daki Sasebo şehri. Klasik piyano çalan, içine kapanık Kaoru bu liman kasabasına taşınıyor ve okulun kavgacı çocuğu Sentarou ile tanışıyor. Sentarou caz bateristi. Bir plak dükkânının bodrumunda Kaoru'ya caz çalmayı öğretiyor, Kaoru da ona arkadaş olmayı.
Yönetmen Shinichiro Watanabe, müzik Yoko Kanno. Yani Cowboy Bebop'un ikilisi, bu sefer uzay yerine bir lise koridorunda. MAPPA'nın kurulduktan sonraki ilk işlerinden biri, Tezuka Productions ile birlikte yapıldı. Okul festivalinde elektrik kesildiğinde ikilinin çaldığı uzun caz medley'i, dizinin en sık paylaşılan sahnesi.
Bir uyarı: son bölümler bir mangayı on iki bölüme sığdırmanın acısını taşıyor. Aradan yıllar geçiyor, bazı ilişkiler birkaç sahnede kapanıyor. Hikâye yine de bitiyor ve son sahne, bir kilisede yeniden bir araya gelen üç kişiyle, o aceleyi affettirecek kadar güzel.
Mononoke (2007, 12 bölüm)
Edo döneminin sonlarına doğru, adı hiç söylenmeyen bir ilaç satıcısı ülkeyi dolaşıyor. Gittiği yerde insanların bastırılmış duygularına yapışan ruhlarla, yani mononoke'lerle karşılaşıyor. Belinde bir kılıç var ama kılıcı çekebilmesi için üç şeyi bilmesi gerekiyor: ruhun biçimini, gerçeğini ve nedenini. Dizinin her hikâyesi bu üçünü bulmaya çalışan bir soruşturma.
Toei Animation'ın işi, yönetmen Kenji Nakamura. Görsel olarak listedeki en tuhaf dizi: bütün ekran eski Japon kâğıdı dokusuyla kaplı, karakterler ukiyo-e baskılarından çıkmış gibi, kapılar sahne aralarında kapanıp açılıyor. İlk izlediğinde göz yorulabiliyor. On dakika sonra alışıyorsun.
On iki bölüm beş ayrı hikâyeden oluşuyor ve her biri kendi içinde kapanıyor. Ben en çok bir trende geçen son hikâyeyi, Bakeneko'yu, seviyorum. Bir not: bu satıcı ilk kez 2006 tarihli Ayakashi antolojisinin Bakeneko bölümünde ortaya çıktı. O üç bölüm de izlenmeye değer ama zorunlu değil.
Boku dake ga Inai Machi (Erased, 2016, 12 bölüm)
Yirmi dokuz yaşındaki Satoru, başarısız bir mangaka ve pizza kuryesi. Etrafında kötü bir şey olacağı zaman birkaç dakika geriye gidiyor ve onu önleme şansı buluyor. Bir gün annesi öldürülüyor ve Satoru, bu sefer dakikalar değil, on sekiz yıl geriye, 1988'in kışına, on yaşındaki hâline dönüyor. O kış sınıf arkadaşı Kayo Hinazuki kaybolmuş ve bir seri katil yakalanamamıştı.
A-1 Pictures'ın işi, yönetmen Tomohiko Ito. İlk sekiz bölüm, son yılların en iyi gerilim anime'leri arasında. Hokkaido kışı, karların arasında çocukların okul yolu, Kayo'nun evindeki şiddetin yalnızca ipuçlarıyla gösterilmesi çok iyi yönetilmiş. Satoru'nun yetişkin aklıyla bir çocuğun bedeninde, eski arkadaşlarına davranma biçimi de dizinin sıcak tarafını taşıyor.
Son bölümler mangadan ayrılıyor ve sıkıştırıyor. Katilin kimliği birçok izleyiciye erkenden belli oluyor, bazı karakterler finalde neredeyse görünmüyor. Yine de bir son var ve kapanıyor. Bu dizi, cuma gecesi başlayıp "bir bölüm daha" diye sabaha karşı bitirilecek türden.
Akudama Drive (2020, 12 bölüm)
Gelecekteki bir Kansai, Kanto'nun gölgesinde yaşayan bir şehir. Akudama denen tehlikeli suçlular, kim olduğu bilinmeyen bir müşteriden aynı anda bir iş alıyor. Hepsinin adı mesleği: Kurye, Kavgacı, Hacker, Doktor, Gırtlak Kesen. Aralarına bir de yanlışlıkla karışmış sıradan bir kız giriyor, ona da Dolandırıcı diyorlar.
Pierrot ile Too Kyo Games'in ortak işi. Hikâyenin taslağı Danganronpa'nın yaratıcısı Kazutaka Kodaka'dan, yönetmen Tomohisa Taguchi. Danganronpa'yı oynayanlar karakter sunumundaki o renkli, gösterişli tarzı hemen tanıyacak. İlk yarı bir soygun filmi gibi ilerliyor, ortasında hikâye çok daha büyük bir şeye, şehrin kendisine karşı bir kaçışa dönüyor.
Bu listedeki en kanlı dizi ve karakterlerin çoğu sonuna kadar yaşamıyor. Son bölüm bunu bilerek yapıyor. Benim için dizinin en iyi kararı, yanlışlıkla oraya düşen kızı finalde kenara itmemesi. Bitirdiğinde ikinci bir sezon beklemene gerek yok, beklemek de istemiyorsun.
Devilman Crybaby (2018, 10 bölüm)
Go Nagai'nin 1972 mangasının Netflix uyarlaması. Science SARU'nun işi, yönetmen Masaaki Yuasa. Ürkek ve çabuk ağlayan lise öğrencisi Akira, çocukluk arkadaşı Ryo'nun peşinden bir partiye gidiyor ve orada bir iblisle birleşiyor. Artık hem insan hem iblis olan Devilman, öbür iblislere karşı savaşıyor. Ama asıl tehlike, iblislerin varlığını öğrenen insanların birbirine ne yapacağı.
Uyarı vermem lazım: listedeki en sert dizi bu. Cinsellik ve şiddet açık, bazı bölümler izlemesi gerçekten zor. Yuasa'nın akışkan, ağırlıksız çizgisi bu sertliği daha da tuhaf kılıyor. Miki'nin atletizm takımındaki bayrak koşusu dizinin bütün metaforunu taşıyor ve son bölümde o bayrağın kime geçtiğini gördüğünde ne demek istediği anlaşılıyor.
Final mangaya sadık ve kıyamet kadar büyük. Bundan daha kapalı bir son olmaz.
Hangi ikisini birlikte izlemeli
Hafta sonunu iki diziye böleceksen tonları birbirini dengeleyen ikililer seç. Akudama Drive ile Haibane Renmei iyi bir eş, biri gürültülü, biri sessiz. FLCL ile Sakamichi no Apollon da iyi gider, ikisi de müzikle büyüme üzerine. Devilman Crybaby'yi ise en sona bırak ve ardından hiçbir şey koyma.
SHUIN'de bir animeyi bitirdiğin an defterine mühür basılıyor. Kısa dizilerde bu mühür hızlı geliyor, ama hafta sonu bitirdiğin iki dizinin defterde yan yana durduğunu görmek ayrıca hoş.
Etiketler: kisa-anime, hafta-sonu, kapali-hikaye, oneri, 13-bolum